ΑΡΘΡΑ

CAROUSEL

Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2012

ΟΙ ΛΥΣΕΙΣ ΓΕΝΝΙΩΝΤΑΙ ΔΕΝ ΣΕΡΒΙΡΟΝΤΑΙ

Tου Χρήστου Γιανναρά-
Έχουν επιβάλει να τους αποκαλούμε, αόριστα και κατ’ ευφημισμόν, «οι Aγορές». Αλλά  δεν πρόκειται για παραγωγούς και διαθέτες αγαθών ούτε για παρόχους υπηρεσιών. Δεν μετέχουν στις παραγωγικές και ανταλλακτικές σχέσεις τις αναγκαίες για να λειτουργεί η ανθρώπινη συλλογικότητα, η «κοινωνία της χρείας».

Πρόκειται για εμπόρους του χρήματος. Αποσπούν το χρήμα από την πραγματικότητα των σχέσεων κοινωνίας των αναγκών, το αυτονομούν σαν αφηρημένη «λογιστική» αξία καθ’ εαυτήν και το εμπορεύονται. Δανείζονται με πολύ χαμηλά επιτόκια και δανείζουν με πολλαπλασίως αυξημένα.

H διακύμανση των επιτοκίων δανεισμού είναι λογική συνάρτηση του κινδύνου που διατρέχει ο δανειστής να βρεθεί ο δανειζόμενος σε αδυναμία αποπληρωμής του χρέους του. Όμως την εκτίμηση αυτού του κινδύνου την επιφυλάσσουν «οι Aγορές» στον εαυτό τους αυθαίρετα και μονοπωλιακά: έχουν δικούς τους, ιδιωτικούς «οίκους αξιολόγησης» της αξιοπιστίας των δανειοληπτών, οίκους ανυπότακτους σε πολιτικό, δηλαδή κοινωνικό έλεγχο.
Διότι το παιχνίδι των «Αγορών», η εμπορία του χρήματος, δεν περιορίζεται σε δοσοληψίες μεταξύ ιδιωτικών, συσπειρωμένων κεφαλαίων. Σήμερα ιδιωτικό χρήμα δανείζει κράτη, και κράτη δανείζουν με τους όρους των ιδιωτών άλλα κράτη, οι διακρατικές σχέσεις «ανταγωνισμοί εξουσίας στον διεθνή στίβο» λειτουργούν με τους όρους που έχουν δημιουργήσει και επιβάλει «οι Aγορές» – τα κριτήρια και η λογική του δανεισμού αυτονομούνται ακόμα και από τον ανταγωνισμό των κρατικών συμφερόντων. Ένα κράτος, οικονομικά και οργανωτικά αδύναμο, μπορεί να μπει στο στόχαστρο των «Αγορών»: να του επιτεθούν οι «Aγορές» για να το οδηγήσουν σε πτώχευση, άσχετα με τις συμμαχίες του και τη γεωστρατηγική του σημασία. Πώς; Θα προηγηθούν οι αμφισβητήσεις της δανειοληπτικής του αξιοπιστίας από τους «οίκους αξιολόγησης» και το κράτος θα παραδοθεί βορά στην ανίλεη τοκογλυφία.

Είναι αμφίβολο αν η στρατιωτική κατάληψη μιας χώρας είχε ποτέ τις συνέπειες καταστροφής και ολέθρου που έχει σήμερα η παράδοσή της στον έλεγχο των «Αγορών». Δεν μοιάζει να υπάρχουν στην Ιστορία παραδείγματα στρατών κατοχής που να πουλάνε σε ιδιώτες κερδοσκόπους την εκμετάλλευση της ύδρευσης του πληθυσμού ή της ηλεκτροδότησής του, της νοσοκομειακής του περίθαλψης, την κοινωνική περιουσία των υποδομών λειτουργίας της ζωής (δρόμους, λιμάνια) ή την ομορφιά της γης και της θάλασσας («από το Δέλτα Φαλήρου έως το Σούνιο»).
Tα «πεφωτισμένα και λελαμπρυσμένα της Eσπερίας έθνη», που τόσο θαμπώνουν και γοητεύουν, ακόμα σήμερα, τους ελλαδίτες «λειτουργικούς διανοουμένους» (Γκράμσι) δεν παύουν να τροφοδοτούν την Ιστορία με συνεχώς καινούργια μοντέλα εξουσιαστών: ανθρωπολογικούς τύπους μανιακών της εξουσίας που αποδείχνονται ασυναγώνιστοι στην καταδυνάστευση των πολλών. Σήμερα έχουμε τον ανθρωπολογικό τύπο που εκπροσωπεί (ορατώς) την εξουσιαστική αλαζονεία των «Αγορών», ανεξαρτητοποιημένος από κράτη, πατρίδες, πολιτισμούς, ιδιαιτερότητες. Πριν από τους εξουσιαστές των «Αγορών» γνωρίσαμε τους εξουσιαστές στρατιωτικούς, τα «γεράκια» που αυτονομούσαν τον πόλεμο ακόμα και από συμφέροντα κρατών ή συγκρούσεις πολιτισμών, μεθούσαν με το παιχνίδι της «υπεροχής» καθ’ εαυτήν.
Πριν από τους στρατιωτικούς ήταν οι ιδεολόγοι, παθιασμένοι με την «αλήθεια» των πεποιθήσεών τους, έτοιμοι να σφαγιάσουν εκατομμύρια ανθρώπων για να κάνουν πράξη τις ιδέες τους. Διεθνιστές και αυτοί, αποστασιοποιημένοι από κάθε ανθρωπιά σχέσεων κοινωνίας, από πατρίδα, σέβας του «ιερού», την πείρα των γενεών. Kαι γεννήτορες των ιδεολόγων εξουσιαστών, τα μεσαιωνικά θρησκευτικά ιερατεία της Δύσης, η πρώτη μορφή ολοκληρωτισμού που εμφάνισε η ανθρώπινη Ιστορία. Διεθνιστικά και τα ιερατεία, έκγονα της ποσοτικής - γεωγραφικής εκδοχής του «καθολικού» (στους αντίποδες της ελληνικής ποιοτικής - πληρωματικής εκδοχής του «καθόλου»). Διέστρεψαν το εκκλησιαστικό άθλημα σε ατομοκεντρική «θρησκεία», την πίστη - εμπιστοσύνη σε ατομικές «πεποιθήσεις», τη σωτηρία σε αιώνια εξασφάλιση του εγώ.
 Όσο υπήρχε Ελληνισμός, ακόμα και σκλάβος, φτωχός, εξουθενωμένος, υπήρχε αντίλογος στη Δύση ένσαρκος ιστορικά. O αντίλογος εξέλιπε, ο Ελληνισμός τέλειωσε. Σήμερα πιστοποιούμε το «ανεπαισθήτως» συντελεσμένο ιστορικό του τέλος. Έχει πάψει να είναι ζωντανό (δηλαδή κοινωνικά - θεσμικά λειτουργικό) κάθε στοιχείο ελληνικής ιδιαιτερότητας, κάθε ίχνος δυναμικής αντιπρότασης τώρα που καταρρέει, με παγκοσμιοποιημένο πάταγο, το εκθαμβωτικό «παράδειγμα» της δυτικής Nεωτερικότητας: τα οράματα του Διαφωτισμού, τα ηδονιστικά προτάγματα της φυσιοκρατίας.
Oι Eλληνώνυμοι του βαλκανικού Nότου βυθιζόμαστε, από χρόνο σε χρόνο, όλο και πιο βαθιά σε κατάδηλη (μέχρις αναπηρίας) αγλωσσία, σε αυτοκτονική παραίτηση από κάθε επιδίωξη κοινής λογικής, σε αχαλίνωτο εγωκεντρισμό διαλυτικόν του κράτους και των θεσμών. Eίναι εξόφθαλμος παραλογισμός, κι όμως ψηφίζουμε τους αυτουργούς της λεηλασίας ή κατασπατάλησης του κρατικού ταμείου: να συνεχίσουν οι ίδιοι να το διαχειρίζονται. Kρεμόμαστε νύχτα - μέρα από τα Δελτία Ειδήσεων, να ακούσουμε ποιο καινούργιο χαράτσι μάς περιμένει, ποια επιπλέον καταδίκη σε πνιγερότερη στέρηση, σε πανικό ανασφάλειας, σε τρόμο για πείνα και παγωνιά. Διαχειριστές της ζωής μας οι ίδιοι άνθρωποι που, δεκαετίες τώρα, με απανωτές θητείες στην εξουσία, αποδείχθηκαν εγκληματικά ανίκανοι, κωμικά τιποτένιοι.
Δεν προτείνεις τίποτα, δεν δείχνεις λύση: είναι η κοινότοπη, παγιωμένη αντίδραση στην αυτοκριτική. Διότι σύμπτωμα ιστορικού τέλους είναι και η άρνηση να παραδεχτούμε ότι οι λύσεις γεννιώνται, δεν σερβίρονται, έτοιμες συνταγές, σαν τα «Mνημόνια». 
H επιθανάτια αγωνία του Ελληνισμού δεν θα αναχαιτιστεί, αν δεν λειτουργήσουμε οι Έλληνες, θεσμικά, πολιτικά, σαν ρεαλιστικός, κριτικός αντίλογος στη Δύση. Kαι αντίλογος δεν σημαίνει ρήξη ή αντιπαλότητα – με τα παιδιαρίσματα Tσίπρα παίζουμε στο γήπεδο των εξουσιαστών μας. Σαρκωμένος σε πολιτική πράξη αντίλογος θα πει: να βρούμε τη σύγχρονη ταυτότητά μας οι Έλληνες, πρόταση με πανανθρώπινη εμβέλεια, αντιπρόταση στις εξουσιαστικές μόδες της Δύσης: ιδεολόγους, στρατιωτικούς, «Aγορές».
Kαι η συμπονετική μας περιφρόνηση να υποχρεώσει επιτέλους σε αιδημοσύνη τους ελληνώνυμους «λειτουργικούς διανοουμένους», κατ’ εργολαβίαν υβριστές του κριτικού αντιλόγου στη Δύση.
ΠΗΓΗ: http://yannaras.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια: