ΑΡΘΡΑ

CAROUSEL

Σάββατο, 27 Απριλίου 2013

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ



ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΒΑΪΩΝ
Του Πρωτ. Γεωργίου Σούλου

Σήμερα «Κυριακή των Βαΐων, την λαμπράν και ένδοξον πανήγυριν της εις Ιερουσαλήμ εισόδου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εορτάζομεν». Διότι «προ έξι ημερών, του γενέσθαι το Πάσχα, ήλθεν Ιησούς εις Βηθανίαν». Από σήμερα ο «προς το Πάθος, το εκούσιον φθάσας» Χριστός  εισέρχεται στο μαρτύριο της οδύνης Του.   
Ο λαός της Ιερουσαλήμ, ακούγοντας ότι έρχεται ο Ιησούς, πήρε στα χέρια του βάγια από φοίνικες και βγήκε να τον υποδεχτεί. Άλλοι έστρωναν στο δρόμο τα ενδύματά τους, άλλοι έκοβαν κλωνάρια από τις ελιές κι από τις φοινικιές και τα έριχναν στο δρόμο ή τα κουνούσαν με τα χέρια τους, ζητωκραυγάζοντας με ενθουσιασμό «ωσαννά». Κατά τη διάρκεια της επιγείου παρουσίας του Χριστού, ήταν η μόνη  φορά, που άφησε να γίνει ορατός ο ερχομός Του,
θριαμβευτικά στην Αγία Πόλη. Μέχρι εκείνη την ημέρα ο Ιησούς έδειχνε επίμονη άρνηση σε κάθε περίπτωση θριάμβου και δόξας. Έξι μέρες όμως πριν το Πάσχα, δέχτηκε να δοξαστεί. Αυτός, που δεν είχε ποτέ πριν επιζητήσει τη δύναμη και τη δόξα, αποδέχεται τον θρίαμβο. Η υποδοχή Του υπήρξε θυελλώδης. «σείσθη πάσα η πόλις», αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ματθαίος, για να πληρωθεί το ρηθέν του  προφήτη Ζαχαρία: «Χαίρε σφόδρα, θύγατερ Σιών· κήρυσσε, θύγατερ Ιερουσαλήμ· ιδού ο βασιλεύς σου έρχεταί σοι, δίκαιος και σώζων αυτός, πραΰς και επιβεβηκώς επί υποζύγιον και πώλον νέον.» (Ζαχ. 9, 9).
Οι Ευαγγελικές περικοπές παρουσιάζουν τον Χριστό  αποφασισμένο να ολοκληρώσει την αποστολή Του, τονίζοντας όλα τα μεσσιανικά στοιχεία, δηλαδή τους κλάδους των βαΐων, τα ωσαννά, τις επευφημίες του λαού, προς τον Ιησού Χριστό και ότι Εκείνος είναι ο Υιός του Δαυίδ και ο Βασιλέας του Ισραήλ. Η ιστορία του Ισραήλ τώρα ολοκληρώνεται, φτάνει στο τέλος της. Αυτό εξ' άλλου είναι και το νόημα αυτού του γεγονότος, της αγγελίας της Βασιλείας του Θεού. Για την εκπλήρωση του σκοπού αυτής της ιστορίας έπρεπε να αναγγελθεί και να προετοιμαστεί η Βασιλεία του Θεού, η έλευση του Μεσσία. Και τώρα εκπληρώθηκε, γιατί ο Βασιλέας εισέρχεται στην Αγία Πόλη, την Ιερουσαλήμ, και όλες οι προφητείες και οι προσδοκίες βρίσκουν την εκπλήρωσή τους στο Πρόσωπό Του.
Ο Χριστός εγκαθιστά τη Βασιλεία Του επί της γης. Πολύ συχνά, στην καθημερινή μας ζωή, ξεχνάμε ότι η Βασιλεία του Θεού έχει ήδη εγκατασταθεί στη γη και ότι την ημέρα της βαπτίσεώς μας γινόμαστε πολίτες αυτής της Βασιλείας και υποσχόμαστε η αφοσίωση και η πίστη μας σ' αυτή, να είναι πάνω από κάθε άλλη πίστη.  Γιατί, όπως γράφει ο Μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Γουέαρ, «ο βαπτισμένος Χριστιανός ακούγοντας τη συνείδησή του και ασκώντας τη δύναμη της ελεύθερης θέλησής του, αγωνίζεται με τη βοήθεια του Θεού, να ξεφύγει την υποδούλωση σε εμπαθείς ορμές.  Εκπληρώνοντας τις εντολές, αναπτύσσοντας τη διαίσθησή του (ο βαπτισμένος) για το καλό και για το κακό και εξελίσσοντας την αίσθηση του καθήκοντος, αποκτά καθαρότητα καρδιάς και ανακαλύπτει, ότι ο Δημιουργός δεν είναι μόνο μέσα στο κάθε τι, αλλά πάνω και πέρα από το κάθε τι».
Ο Χριστός, έστω για λίγες ώρες, ήταν πραγματικά ο Βασιλέας πάνω στη γη, σ' αυτό τον κόσμο, έστω για λίγες μόνο ώρες και σε μια συγκεκριμένη πόλη. Αλλά, όπως στο πρόσωπο του Λαζάρου αναγνωρίσαμε την εικόνα του καθενός από εμάς,  έτσι και σ' αυτή την πόλη, την Ιερουσαλήμ, αναγνωρίζουμε το μυστηριακό κέντρο όλου του κόσμου και γενικά ολόκληρης της δημιουργίας. Γιατί ακριβώς αυτό είναι το βιβλικό νόημα της πόλης Ιερουσαλήμ. Είναι δηλαδή το εστιακό σημείο όλης της ιστορίας της σωτηρίας και του λυτρωμού. Είναι η Αγία Πόλη της έλευσης του Θεού στη γη. Η Βασιλεία που εγκαταστάθηκε στην Ιερουσαλήμ είναι μια παγκόσμια Βασιλεία, που αγκαλιάζει καθολικά τον άνθρωπο και όλη τη δημιουργία. Όμως αυτές οι λίγες ώρες, αποδείχτηκαν, ότι ήταν πολύ καθοριστικός χρόνος. Γιατί, φάνηκε επί της γης η τελική «ώρα του Ιησού», η ώρα της εκπλήρωσης από το Θεό όλων των υποσχέσεών Του και όλων των αποφάσεών Του, που αποκάλυψε στην Αγία Γραφή.  Ήρθε το τέλος όλων όσων ο Θεός έκανε για τον άνθρωπο. Έτσι αυτή η σύντομη ώρα, του επί γης θριάμβου του Χριστού, αποκτάει ένα αιώνιο νόημα. Εισάγει την πραγματικότητα της θείας Βασιλείας στο δικό μας χωροχρόνο, στις δικές μας ώρες και στις δικές μας ημέρες. Αυτή η Βασιλεία δίνει το νόημα στο χρόνο και γίνεται ο απώτερος και ο αιώνιος σκοπός του. Η Βασιλεία του Θεού αποκαλύφθηκε στον κόσμο τούτο και αυτή την ώρα, η παρουσία της κρίνει και μεταμορφώνει την ανθρώπινη Ιστορία.
Γνωρίζουμε, βέβαια, ότι ο Βασιλέας τον οποίο οι Ιουδαίοι ζητωκραύγαζαν τότε και τον οποίο εμείς σήμερα επιδοκιμάζουμε και δοξολογούμε, βρίσκεται στο προαύλιο του πραιτορίου και στην ανηφόρα του Γολγοθά, «αίρων τον Σταυρόν» του μαρτυρίου και του θανάτου. Είδαμε, επίσης, ότι αυτός ο σύντομος θρίαμβος δεν είναι παρά ο πρόλογος της θυσίας Του, αφού ο Χριστός έγινε «υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού».
Επαναλαμβάνοντας σήμερα κι εμείς το «Ωσσανά» κηρύττουμε στον κόσμο, ότι Βασιλεία του Χριστού υπάρχει. Η Βασιλεία που έλαμψε εκείνη την ημέρα στα Ιεροσόλυμα δεν καταλύθηκε, διότι εγκαταστάθηκε από τον Ίδιο το Θεό, γι’ αυτό θα συνεχίζει, να υπάρχει έως της συντελείας των αιώνων, αφού ουδέποτε «θα την κατανικήσουν οι δυνάμεις του Άδη». (Ματθ. 16, 18).
Οι ιερές ακολουθίες της Εκκλησίας αναβιώνουν τα γεγονότα του παρελθόντος και μετατρέπουν την ανάμνηση σε μνήμη, το παρελθόν σε  παρόν, σε οντολογική και απτή πραγματικότητα. Την Κυριακή των Βαΐων αυτή η οντολογική πραγματικότητα είναι η ουσιαστική συμμετοχή μας στα γεγονότα. Είναι η αληθινή ανταπόκρισή μας σ' αυτά. Είναι, αν θέλετε ακόμα, η ίδια η Βασιλεία του Θεού και ζητάει από εμάς ουσιαστική και ειλικρινή αποδοχή της Βασιλείας που μας έφερε.
Αν δεν είμαστε έτοιμοι να κρατήσουμε την ιερή υπόσχεση που δώσαμε με το βάπτισμά μας και που ανανεώνουμε κάθε χρόνο την Κυριακή των Βαΐων, αν δεν επιμένουμε να κάνουμε τη Βασιλεία του Θεού κανόνα όλης της ζωής μας, μάταια γιορτάζουμε τούτη τη γιορτή και οι κλάδοι των βαΐων που παίρνουμε από την Εκκλησία για το σπίτι μας, δεν έχουν κανένα νόημα, είναι άχρηστοι.
Η ανάσταση του Λαζάρου και η θριαμβευτική είσοδος του Ιησού Χριστού στα Ιεροσόλυμα αποτελούν το μεγαλειώδες προανάκρουσμα της συντριβής του θανάτου και της νίκης της ζωής. Είναι η νίκη της οδυνώμενης αγάπης, που δεν είναι για μας ένα απλό συμβάν. Η οδύνη του Χριστού και ο θάνατός Του, έχει ως στόχο να μεταμορφώσει την καρδιά μας και τη θέλησή μας.  Η οδύνη του Χριστού και ο θάνατός Του, μας απάλλαξε από τη δική μας οδύνη και τον δικό μας θάνατο, αφού ο χριστός δεν υπέφερε «αντί ημών», αλλά «χάριν ημών», έως θανάτου.  Αυτή είναι η αξία του Σταυρού του Χριστού για μας, γιατί μας προσέφερε μια αγάπη που φθάνει ως το θάνατο. Εμπειρία αυτής της νίκης του Σταυρού και της αγάπης, λαμβάνουμε μέσα στην Εκκλησία. Η χαρά αυτής της νίκης τρέφει αιώνια τις ψυχές όσων θα συμμετάσχουν στην «επουράνια πανήγυρι των πρωτοτόκων».
Τις μέρες τις Μεγάλης Εβδομάδος, δεν θα θυμηθούμε απλώς, αλλά θα παρασταθούμε στο Πάθος του Χριστού. Θα είμαστε μέρος του πλήθους που θα περικυκλώσει τον Χριστό, τους Μαθητές και τη Θεοτόκο. Καθώς θα ακούμε τα αναγνώσματα, καθώς θα παρακολουθούμε τις Ευχές της Εκκλησίας, καθώς οι εικόνες του Πάθους θα διαδέχονται η μία την άλλη μπροστά στα μάτια μας. Ας ρωτήσουμε για μια φορά τον εαυτό μας: ποιοι είμαστε και ποια είναι η θέση μας μέσα σ’ αυτό το πλήθος; Ας το σκεφθούμε, κι αν δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε, τουλάχιστον ας αναγνωρίσουμε ποιοι είμαστε και πού βρισκόμαστε, και την τελική ώρα ας στραφούμε προς Αυτόν επαναλαμβάνοντας την παράκληση του ληστή: «Μνήσθητί μου, Κύριε, εν τη βασιλεία σου».
Αρχίζει σήμερα η εβδομάδα του Πάθους με κέντρο το Σταυρό του Κυρίου στον Γολγοθά. Θα ακολουθήσει η εβδομάδα της χαράς και της ειρήνης που μας δίνει η Ανάσταση. Ας στρέψουμε τον εαυτό μας προς το Γολγοθά, για να προσκυνήσουμε πρώτα το Σταυρό του Κυρίου, που είναι η πηγή της χαράς, και ύστερα να αξιωθούμε να δοξάσουμε και την Αγία Του Ανάσταση, που είναι το αποκορύφωμα της χαράς. Αμήν!